Auteursspecial
Annejet van der Zijl - Lezers en pers
De pers over Sonny Boy
De pers over Anna
Recensie Anna uit Eigentijds

Lezersreacties op Sonny Boy:
Wat vonden lezers van Sonny Boy van het boek. De volgende lezersreacties zijn overgenomen van www.bol.com:
 
19 mei 2005
fenomenaal
In een woord: fantastisch!!! Een van de weinige boeken waarvan ik het zooo erg vond dat ik het uit had! Ik lees het beslist nog eens. Een echte aanrader!


 
10 mei 2005
Erg mooi en aangrijpend!
Een erg mooi boek, Sonny Boy. Leuk om te lezen over Suriname. Heel aangrijpend verhaal. Ook kom je erg veel te weten over de oorlog.

 
4 mei 2005
De kracht van taal
Het boek "Sonny Boy" van Annejet van der Zijl verdient een mooie plaats in de Nederlandse literatuur. Zelden kreeg ik zoveel warme gevoelens voor het land Suriname als bij het lezen van dit boek. […] Volgens mij heeft zij Waldy niet alleen zijn ouders teruggegeven maar ook aan alledrie de personen van het eens zo gelukkige gezin Nods hun waardigheid, dat er voor hen, net als voor iedereen, een plaats is in de maatschappij. Als literatuur hiertoe in staat blijkt, is taal nog krachtiger dan ik altijd al dacht en mag Annejet van der Zijl met recht een groot schrijfster worden genoemd.


 
22 april 2005
Aangrijpend!!
Net als de vorige recencies kan ik mij hier helemaal bij aansluiten. Wat een aangrijpend boek. Ik moest toch wel een traantje wegpinken. Een boek waar ik nog lang over na zal denken.

 
13 maart 2005
fantastisch
misschien wel het allermooiste boek dat ik ooit gelezen hebben. Prachtig, prachtig, prachtig


 
22 februari 2005
Prachtig boek!!
Wat een mooi boek! Ik had al zo genoten van 'Anna' van Annejet v/d Zijl, en dit boek is weer zo prachtig. Je wordt meegesleept in de geschiedenis van Rika en Waldemar. Alles wordt even mooi geschreven en het einde deed de tranen over m'n gezicht rollen. Ik vond het jammer dat het verhaal ophield, van mij mocht het boek wel 1000 pagina's zijn.


 
21 januari 2005 Amsterdam
Dit boek is van wereldklasse!
Het meest indrukwekkende boek wat er de laatste tijd verschenen is. Ik heb het gelezen met een lach en een traan. Met mededogen beschrijft Van der Zijl gewone mensen in uitzonderlijke omstandigheden. Als er een boek in de Nederlandse literatuur een Nobelprijs verdient, dan is het dit boek Sonny Boy. Er zitten zoveel lagen in, ik weet niet waar te beginnen. Ik lees er in feite een pleidooi voor het pascifisme in. Verbroedering van volken. Een boodschap waar behoefte aan is in deze wereld. Zeker nu.


 
20 januari 2005
Weergaloos mooie literatuur
Sonny Boy is een liefdesgeschiedenis die je bij blijft. Annejet van der Zijl schrijft zó mooi, dat je na lezing weer van voren af aan begint om de sfeer vast te houden. Sonny Boy belicht Suriname zoals het nog nooit gedaan is in de Nederlandse literatuur. Wie weet tegenwoordig nog dat Nederland (veel) geld ontving van Suriname na WO II ? Het boek brengt nuances aan in heldendom. Helden worden niet geboren, maar hooguit gemaakt door de omstandigheden. Een zeer menselijk boek, dat je met een milde melancholie achterlaat. Mandy Westerneng


 
13 januari 2005
sonny boy
Prachtig boek, echt een aanrader! Mooi geschreven, ontroerend verhaal en makkelijk te lezen, boeiend van begin tot einde.


 
12 januari 2005
Boek van het jaar!
Toen ik Martin Ros op zaterdagochtend Sonny Boy hoorde aanprijzen dacht ik even dat de man zijn verstand verloren had. Hij huilde met lange halen van ontroering. '"Maar die vrouw kan schríj-ven, schríj-ven. On-ge-ló-ve-lijk!!! Wat kan dát mens schríj-ven!" Toch maar even gekocht dus. En ik kan niet anders zeggen: wat kan dát mens schrijven. Wie het na de laatste zin van het boek droog houdt is van steen!


De pers over Sonny Boy:
 
‘Een hartverscheurende geschiedenis van twee ongewone geliefden. […] Een verhaal dat je soms de adem beneemt en in verbijstering achterlaat.’ Aleid Truijens in de Volkskrant

‘Knap geportretteerd, met veel kennis van de historische achtergronden en even beeldend als in een roman. Mij heeft het verhaal tot tranen toe bewogen, iets wat ik van menige roman niet kan zeggen. ’ Emma Brunt in HP/De Tijd

‘Kan iedereen aanraden het boek te lezen. Het is echt geweldig. […] Ik las het in een vliegtuig dat wilde gaan landen op het moment dat ik het boek nog niet uit had. Ik wilde de piloot smeken om een half uurtje boven Amsterdam te blijven cirkelen. Ik wilde namelijk niet stoppen met lezen. […] Een huiveringwekkend prachtboek.’ Youp van ’t Hek in VARA TV Magazine

‘Een aangrijpend boek. […] Een portret van een unieke liefde en een nauwgezet beeld van een voorbije tijd.’ De Telegraaf

‘Annejet van der Zijl maakt het Romeo en Julia moeilijk. […] Als geschiedenis is Sonny Boy geslaagd. De lezer krijgt een sfeervol beeld van Nederland en Suriname in de eerste helft van de twintigste eeuw.’ NRC Handelsblad

‘Uitstekende, aangrijpende documentaire-roman. […] Annejet van der Zijl bewees eerder uit grote hoeveelheden documentatie een bijzonder helder, coherent, secuur verhaal te kunnen componeren. De voorbeeldige stijl verraadt achter een zekere distantie een grote bewogenheid.’ Brabants Dagblad

‘Het beste boek van het jaar. […] Wat kan die vrouw schrijven.’ Martin Ros in de Tros Nieuwsshow

‘Van der Zijl maakt het verhaal extra spannend door de maatschappelijke en historische achtergronden van dit liefdesverhaal goed uit te diepen. […] Een mooi boek.’ Hans Renders in Het Parool

‘Wacht vooral niet tot de verfilming: Van der Zijl kluistert de lezer vanaf de eerste pagina aan haar verhaal. […] Sonny Boy is sublieme literaire non-fictie, die moeiteloos opvalt tussen de romanoogst van het najaar.’ Humo
De pers over Anna:
 
‘Soepel en licht vlecht Van der Zijl feit en interpretatie ineen tot een biografie die zich laat lezen als een roman.’ De Groene Amsterdammer


‘Van der Zijl werkt met wetenschappelijke accuraatheid en schrijft met literair talent.’ Juryrapport De Gouden Uil 2003


‘Geschreven met veel gevoel, inlevingsvermogen en beeldende bijzonderheden [...] prachtige biografie.’ NRC Handelsblad
Recensie Anna uit Eigentijds:
 
A.M.G.S.


Leve de tijd van de af- en verkortingen! Ook dat is postmodernistisch. Het haastige, snelle, stressende taalgebruik. Want snel spreken is ook money. Een talig grapje om te duiden dat het hier gaat over de biografie of de levensgeschiedenis van Annie Maria Geertruida Schmidt. Ons aller (en vooral Nederlands aller) Annie M.G. Schmidt. Over haar verscheen een prachtige, vlotlezende biografie. Auteur: Annejet van der Zijl. De korte, rake titel Anna en een weemoedige coverfoto van Nederlands populairste schrijfster (van cabaret, toneel, kinderversjes, kinderverhalen, tv-schetsen…) maken het boek uiterlijk al zeer aantrekkelijk. Wat van binnen steekt, is nog veel meer waard die leuke verpakking.

Domineesdochter
Wat kan er buitengewoon lijken aan een-in-een-Zeeuwse-hoek-Kapelle geboren domineesdochter? Enorm veel. Allereerst het prille begin. Want Annie schreef later over haar conceptie: “Mijn moeder zei nog zo: ‘Pas op, Johan (Schmidt)!’”
Johan paste blijkbaar niet op en zó werd negen maanden later op 20 mei 1911 Annie geboren. Op zichzelf een heel natuurlijke zaak: de geboorte van een mens. Met meteen de prangende vraag bij elk nieuw leven: welke mens, welke persoon zal daaruit groeien? Welk leven ligt in dit nieuwe leven besloten? Dát is de kernvraag van iedere biografie.
”Er was eens een hond
Die zat op z’n kont
Er was eens een kat
Die zat op z’n gat.”
Vier jaar was Annie toen ze dit versje schreef. Als we het mogen geloven haar eerste voortijdig geboren versje. Het begin van een getekende levenslijn. Want woorden, versjes, rijmen, leuke observaties, poëtische oneliners (om het modern uit te drukken) zullen het leven van Annie merken en bepalen. Laat u echter niet misleiden door de lichte luchtigheid of het ritmisch ‘rappen’ van de teksten. Achter dit lichtzinnig muzikale steekt het hart van een uiterst gevoelige vrouw. Haar vreugde en pijn, eenzame jeugd, drukke dominante moeder en teruggetrokken vader, de bekrompenheid en tegelijk het sociale van het polderdorp Kapelle, zijn terug te vinden en elk van haar spitse taalminiatuurtjes. Al lijkt het nog zo kwebbelend, het blijft beklijven. Wat is het verschil tussen ‘karamelversjes’ en Schmidt-gedichtjes? Moeilijk in woorden te vatten. Wel met het hart te voelen!

Vijf
”Ter hoogte van het Koningsplein
Was onze liefde engelrein
Maar bij de Munt werd het al minder
Mon Dieu, als ik het niet verhinder…
Hoe zal ’t dan bij de Amstel zijn?”
Het liefdesleven van Annie, hier schertsend in vijf zinnetjes weergegeven. Maar vergis u niet. In die enkele woorden liggen bergen twijfels en onzekerheden verscholen. Die vindt u in het boek, in feitelijkheden gegoten, terug. Want Annie was niet echt die zekere, schalkslachende, vrouw zoals we ze zoveel keer op de Nederlandse tv zagen.
Zo was de échte Annie:
”Nu nog enkel mijn heimwee
En mijn gevoel voor jou
Daar zijn geen laatjes voor
De wereld is te nauw.”

Annie als oudere
Onmogelijk in dit korte bestek haar leven te schetsen. Daarvoor moet u de ruim vierhonderd bladzijden door. Wat zonder enige moeite gebeurt. De biografie leest zoals een leven vordert. Snel… sneller… snelst. Alleen nog even aanstippen dat de bladzijden over haar oude worden, haar ouder zijn, levensecht zijn. Herkenbaar en treffend. U vindt er gewis iets van uzelf in terug. En is dit niet het allerboeiendste van het lezen?
”D’r zit nog leven
Heel wat leven
Altijd overeind gebleven
Wacht maar even
Wacht maar even lieve schat
D’r zit nog leven in de ouwe kat.”
(Ik ben er nog – 1980)
Deze biografie is een liefdesboek. Met alle aspecten ervan maar dan doorspekt met licht-ironische Annie Schmidt-voltreffers. Of hoe een leven in soms vier of vijf zinnen in zijn essentie gevat kan worden. Lees het boek en koester het.

Hugo Verhenne in ‘Eigentijds’, februari 2003