Erwin Mortier (1965) werd geboren in Nevele in Vlaanderen. Hij studeerde kunstgeschiedenis in Gent en daarnaast behaalde hij het diploma van psychiatrisch verpleegkundige. Van 1991 tot 1999 was hij als wetenschappelijk medewerker verbonden aan het Museum Dr. Guislan, Geschiedenis van de Psychiatrie en in deze periode publiceerde hij in diverse tijdschriften als De Gids, De Revisor, Het nieuwe Wereldtijdschrift en Optima.
In 1999 debuteerde Mortier met de roman Marcel. Het boek werd bekroond met de Gerard Walschapprijs, de Van der Hoogtprijs, en het Gouden Ezelsoor voor het beste debuut. Bovendien werd het boek genomineerd voor de Libris Literatuurprijs en kwam het op de longlist van De Gouden Uil. Een jaar na verschijning waren meer dan veertigduizend exemplaren verkocht. Marcel werd vertaald in het Engels, Duits, Frans en Bulgaars.
Ook de publicaties die volgden werden met veel lof ontvangen. Mortiers tweede roman Mijn tweede huid, werd genomineerd voor onder andere de Libris Literatuur Prijs en De Gouden Uil. Voor zijn poëziedebuut, Vergeten licht (2001) ontving hij de C. Buddingh'-prijs. In 2002 volgden de derde roman Sluitertijd en een essaybundel Pleidooi voor de zonde.In 2004 maakte Erwin Mortier de overstap naar De Bezige Bij. Dit najaar verscheen zijn novelle Alle dagen samen. In deze novelle beschrijft hij zeven dagen in het leven van een jongen van vijf, wiens overgrootvader stervende is. De zomerse hitte in en rond zijn geboortehuis roepen herinneringen op aan zijn eigen ziekte, het jaar voordien, en aan de gesprekken van de volwassenen die hij, lam van de koorts, vanaf zijn ziekbed beluisterd heeft, dat 'tropische feest, broeiend in zijn binnenste'. Tegelijk is hij gebiologeerd door wat zich afspeelt rond zijn overgrootvader, in het koele, donkere hart van het huis. In de dagen van de voorbereiding op de begrafenis loopt hij steeds meer verloren rond tussen de volwassenen. De zomer smelt de dagen aaneen en heft alle orde op, ook die van de taal in zijn hoofd. Net als bij de andere boeken van Mortier spreekt uit dit verhaal een verlangen om de tijd teniet te doen; een streven om woorden dusdanig op de proef te stellen dat ze het allerbelangrijkste, dat nooit gezegd kan worden, alsnog laten weerklinken.
www.erwinmortier.be
|
 |
|
