Autobiografie
Bibi Dumon Tak over zichzelf:
Iedereen wil altijd van je weten wat je later worden wilt. Dus begin je met verzinnen als je vier bent, of vijf. Dat is leuk, want alles kan. Niemand zegt dan nog: "Nou dat is hard studeren hoor."
Toen ik acht was wist ik het echt zeker. Tot die tijd veranderde ik elke maand wel van beroep. Maar nu had ik mijn bestemming gevonden: ik werd dierenarts. Bij de dierenarts in het dorp reserveerde ik alvast een plekje voor later. Ze vond het goed. Ik ging regelmatig bij haar langs om te vragen of ze er echt wel aan zou denken en iedere keer knikte ze dat ze me echt echt echt niet zou vergeten.
Maar er kwam een dag dat de mensen meewarig met hun hoofd begonnen te schudden en zeiden: "Nou, dat wordt hard studeren, dierenarts pffff." Het begon heel zwaar te voelen, dat beroep van dierenarts. Alsof het gewicht van al die boeken al in mijn hoofd zat.
Toen gingen mijn vader en moeder scheiden. Mijn moeder vond een andere man in de grote stad en daar gingen we. Mijn rapporten op mijn nieuwe school zeiden dat dierenarts er niet in zou zitten. Er moest dus een ander beroep komen. Dat duurde niet lang. Ik werd ornitholoog. Het beviel goed. Ten eerste omdat de meeste mensen niet begrepen wat het was. Dus schudden ze niet met hun hoofden. En ten tweede hoefde je daarvoor geen speciale studie te doen. Je was het gewoon, ornitholoog. Een vogelkenner.
Ik was twaalf en mijn toekomst zat gebeiteld. Van mijn zakgeld kocht ik vogelboeken en voor mijn verjaardag kreeg ik een verrekijker. Mijn vader woonde op het platteland. Daar begon mijn eigen studie. In bed herhaalde ik 's avonds alle eenden: slobeend, tafeleend, eidereend. Tot ik ze allemaal kende. Daarna waren de mezen aan de beurt en de ganzen. Ik maakte een eigen vogelboek. Ik knipte plaatjes uit van de boomklever, schreef er de Latijnse naam onder en informeerde mijzelf over het aantal eitjes dat de boomklever legde, wanneer hij broedde en hoe oud hij wel niet kon worden. Ik maakte mijn eigen vogelboek.

Ornitholoog ben ik niet geworden, maar mijn eigen boeken maak ik nog steeds. Boeken die andere mensen ook lezen. Maar mijn eerste boek, dat heeft niemand ooit gezien. Het ligt ergens op zolder. Een verstofte droom.

O ja, ik ben de dierenarts nog één keer tegengekomen. Bij het afscheid zei ze tegen mij: "Je denkt er echt wel aan hè? Niet vergeten hoor."