Pauline Michgelsen (1961) ging na de middelbare school Russisch studeren. Daarna begon ze te werken (als tolk-vertaalster) en te schrijven (het liefst over Rusland en over kunst). Sinds de geboort van haar kinderen schrijft ze ook kinderboeken. In 2000 debuteerde ze met Tijgerverdwijnmedicijn. Met haar man en twee kinderen woont ze in Barcugnan, in Frankrijk.
Ik ben geboren in een huis in een bos. Ik was het zesde kind en het vijfde meisje. Mijn broer kreeg een gulden toen ik geboren werd, omdat hij alweer geen broertje had gekregen. Mijn zussen kregen een snoepje. Ik heb nu nog maar drie zussen; mijn oudste zusje is dood gegaan. Ik was toen vijftien jaar en het is nog steeds het allerdroevigste wat ik in mijn leven heb meegemaakt.
Ons huis in het bos was heel leuk. Ik heb er gewoond tot ik bijna acht jaar was. Het nieuwe huis lag in de stad. Maar mijn ouders vonden dat misschien niet zo leuk, want twee jaar later verhuisden we naar een huis wat dichter bij een bos lag. Als ik daar niet buiten speelde, dan las ik. Vooral spannende boeken. De vijf-detectives, de Grote zeven en andere boeken van Enid Blyton, Pim Pandoer (ik weet niet meer wie dat geschreven heeft) en de Kameleon van H. de Roos. Mijn lievelingsboek was De brief voor de koning van Tonke Dragt. We hadden thuis gelukkig veel boeken. Met een buurmeisje had ik een bibliotheek in onze kelder. Nadat ik Kruistocht in spijkerbroek had gelezen noemden we die de Thea Beckman bibliotheek. Ik heb Thea Beckman een brief geschreven om te vragen of dat mocht. Ik schreef graag brieven aan schrijvers. En ik schreef ook graag versjes en soms een verhaal. Dat moesten eigenlijk boeken worden, maar ik schreef ze nooit af. Ik probeerde ook een dagboek bij te houden, maar dat werden drie-dagen-per-jaar-boeken. Soms wilde ik schrijfster worden, maar ook wel bioloog, molenaar, boer, schipper, fotograaf en nog allerlei andere dingen maar dat weet ik niet meer zo goed. Iets met een vreemde taal leek me ook leuk. Eerst dacht ik aan Zweeds. Omdat ik van trollen hou en van Astrid Lindgren en omdat ik met een zusje vaak zogenaamd Zweeds sprak. Dat vonden we interessant. Uiteindelijk ben ik Russisch gaan studeren. Het studeren vond ik niet zo leuk, maar toen ik eenmaal een keer in Rusland geweest was wilde ik de taal wel heel goed leren. Ik voelde me er een beetje een ontdekkingsreiziger, omdat zo'n groot land is, een beetje geheimzinnig, waar een heleboel mensen in de rest van de wereld weinig van weten. Ik ben gaan vertalen en tolken (mondeling vertalen) en over Rusland gaan schrijven.
Toen ik kinderen kreeg (ik heb er twee, een jongen en een meisje) ben ik weer verhalen gaan schrijven en nu ook eens gaan afmaken. Verhalen voor kinderen, dat vind ik veel leuker dan verhalen voor volwassenen. Ik ben ook weer kinderverhalen gaan lezen. Tussen mijn dertiende en dertigste dacht ik dat dat niet meer kon, dat ik er te oud voor was. Nu moet ik een hoop inhalen. Soms lees ik tot diep in de nacht.
Ik woon half in Frankrijk en half in Amsterdam. In Frankrijk wonen we in een oud huis waaraan nog een heleboel verbouwd moet worden. Het is dus een onaf huis. Ik kan er goed verhalen schrijven en vertalen en ook veel buiten zijn. In Nederland praat en tolk ik vooral. En ik kan er lekker benzinelucht opsnuiven en drukke kruispunten oversteken.
|
 |
|
