Fréderic Chopin (1810-1849) schreef zijn vierentwintig preludes tussen 1829 en 1839. Ze zijn waarschijnlijk niet bewust als cyclus opgezet, maar volgens Anna Enquist is het onjuist te beschouwen als onsamenhangende, min of meer sentimentele genrestukken: 'Chopin voert in deze compositie een eigenzinnig, intens en consistent betoog waar ik wanhoop, ironie en vooral protest in hoor. Om deze persoonlijke interpretatie te illustreren heb ik het werk doorvlochten met poëzie. Het is een experiment: als het mislukt is de preludes geweld aangedaan, als het slaagt versterken tekst en muziek elkaar, zodat beiden scherper tot hun recht komen.'